2 mensen, 1 missie

maart 2017,

Daar zitten we dan aan onze werktafel met uitzicht op de tuin.

Overal liggen papieren, twee laptops op tafel, pennen, glaasjes water en een grote mok koffie.

Maandenlang hebben we hier aan deze tafel dingen uitgedacht, onze visie gedeeld, zitten ‘sparren’ , gediscussieerd, getypt, gelachen, emoties gedeeld en ervaringen uitgewisseld. Een aantal maanden geleden bracht onze missie ons bij elkaar. Wij verbonden ons aan elkaar omdat we een vuist wilden maken tegen de depressie en angst onder jongeren. Die jongeren die te maken krijgen met de moeilijke kanten van het leven en er geen antwoord op hebben. Mijn maatje, Gertie, die vanuit haar eigen geschiedenis zich is gaan toeleggen op rouwbegeleiding en ik…. Ik heb zelf ervaren wat het met je doet als je de antwoorden niet kent, niet weet om te gaan met verlieservaringen. Uit een depressie komen is topsport. Een zware opgave, een harde strijd. Ik zie het nu weer gebeuren bij mijn lieve vriendin. Een bikkelharde strijd. Depressie is ‘the living hell’ . Een beter woord kan je er niet voor bedenken. Antonie Kamerling zei eens; ‘Depressie is alsof je levend dood bent’. Tja, daar word je stil van.

Hoe kunnen we het laten gebeuren dat onze pubers, prachtige jongeren, zo aan het begin van hun leven soms hierin terecht komen? Simpelweg omdat onze maatschappij doorrraast, gespitst is op ‘het moet altijd leuk zijn’ en ‘grijp je kansen’. Een kwetsbare leeftijd; chemische processen in het lichaam die het hele gevoelsleven overhoop trekken. De onzekerheid; ‘wie ben ik, wie wil ik zijn, waar wil ik naartoe?’. Steeds keuzes maken.

En dan gebeurt er iets ingrijpends, zoals het iedereen gebeurt. Simpelweg omdat het bij het leven hoort. Niemand ontkomt eraan. En als je dan niks in handen hebt om om te gaan met alle gevoelens die horen bij een verlieservaring, dan kan dat angst en depressie veroorzaken. We komen het steeds vaker tegen in de krant; een jongere die zelfmoord pleegt. Omdat hij/zij zich niet begrepen voelde, geen antwoorden kende en het gevoel had ‘ballast’ te zijn voor de ander. Ik vind het triest. We weten zoveel, we kunnen bijna alles, maar dan valt de wereld stil.

Gertie en ik hebben samen een vuist gemaakt en met ons mooie project Kombas willen we ons land veroveren! We willen ieder kind, elke jongere, bereiken en ze iets in handen geven. Al is het een klein beetje gereedschap. Zodat ze zich beter uitgerust voelen op wat gaat komen of wat er al is of is geweest. Zodat ze zich gesterkt voelen in het besef dat iedereen zijn/haar worsteling heeft. Zodat ze begrip voelen voor de ander en dit ook krijgen van de ander.

Als ons project Kombas kan bijdragen aan een beetje meer onderling begrip, verbondenheid, betrokkenheid of respect dan is onze missie al geslaagd.

Ons project is officieel van start! We gaan ervoor! En elke stap is er 1! Loop je met ons mee?